Mijn dochter zit in Napels… ik ga naar het verre Erica!

Als moeder ben je altijd bezig. Hoef je je geen moment te vervelen. Iedereen in het gezin doet altijd een beroep op jou. Herkenbaar? En dat doen wij moeders met heel veel liefde, begrijp me goed. Maar… ook een moeder moet haar accu af en toe opladen. Heeft behoefte aan een ‘me-time’ momentje. Zeg eens eerlijk: wanneer was jij voor het laatst alleen? ECHT ALLEEN! En daarmee bedoel ik niet die drie minuten dat je op het toilet zat.

 

Heb jij jezelf de vraag wel eens gesteld; wanneer was ik voor het laatst alleen? Ik moest er héééél lang over nadenken. Eerlijk? Ik zou niet weten wanneer. Ik ben al een aantal jaren moeder en mijn kinderen zijn allang uit de luiers, sterker nog het zijn pubers. Dus ik krijg het eigenlijk steeds makkelijker. Hoewel pubers geestelijk meer beroep op je doen (met regelmaat), want geloof me ze hebben je nog steeds nodig, ligt de tijd van afgeladen naar pretparken gaan (met buggy’s, speentjes, flesjes en luiers) inmiddels mijlenver achter me. Dus je zou zeggen… wat houd je tegen?

Tja, wat houdt mij tegen. Ik heb werkelijk geen idee. Opgeslokt door alles… de waan van de dag? De dagelijkse drukte. Ik zou het niet weten. Steeds vaker kwam het idee bij me op om eens een weekend weg te gaan. Alleen! En (ik beken) dat heb ik nog NOOIT gedaan. Gek? Nee, het kwam er gewoon niet van.

Soof

Toevallig (ik geloof niet in toeval) keek ik naar Soof (hilarische tv-serie). Soof is net als ik moeder van drie kinderen en is ook altijd druk en raast maar door. Maar toen haar de vraag werd gesteld wanneer ze voor het laatst alleen was, antwoordde ze (bloedserieus): “Zonet nog, die drie minuten op het toilet!” Toen ze het uitsprak besefte ze hoe bizar dat klonk. Ze dacht erover na. Waarom ging ze niet een weekend weg? Alleen? Ze werd steeds enthousiaster bij het hele idee. Why not? Oma werd ingezet en ze besloot om naar een huisje te gaan in het bos. Een weekend moet kunnen. Alleen. Ver weg van alles. Lekker eens tot jezelf komen. In de ‘middle of nowhere’. Het klonk verleidelijk.

Geen afleiding

Met een tas vol boodschappen ging ze vrolijk naar het huisje. Ze kreeg er steeds meer zin in. Eindelijk eens tijd voor haarzelf. Geen afleiding. Geen kinderen die je appen (en weer een beroep op je doen). Nee, even lekker onbereikbaar. Prima, toch? Ze zou het weekend wel doorkomen want ze had de nodige flessen wijn ingeslagen. Maar toch… het voelde nogal onwennig de eerste avond. Het was een oud huisje en de inrichting leek wel uit de jaren zeventig. De tv (nog met een antenne) deed het niet. Dan maar aan de wijn!!

Dag twee. Hoe zou het met de kinderen zijn? Geen idee. Loslaten. Hé bah, geen WIFI-bereik! Met een ladder én haar mobiel klom ze op het dak. Hilarische scène. Ze wilde nu toch wel weten hoe het met de kinderen ging… en ja hoor, daar kwamen pling-pling alle (gemiste) apps binnen. Gedaan was het met de rust. Ze wilde dolgraag weer naar huis. Soof werd er onrustig van, en had het weekend anders voorgesteld, maar ik zie het wel zitten. Ik ga ervoor! Heerlijk lezen… even lekker afsluiten van alles. En schrijven. Vooral schrijven. Laptop mee. Ik heb er heel veel zin in. Ondanks dat ik het (althans dat denk ik) in het begin ook wel vreemd zal vinden. Ik ga wel wat luxer dan Soof (beken ik eerlijk) in een luxe mini-huisje wel met WIFI- bereik. Maar mijn mobiel kan uit ;)….

Ik ga dus binnenkort een weekend weg, met mezelf! Mijn dochter doet het ook. Alleen. Zij zit in het verre Napels. Hoe stoer? Voor een half jaar. Dat is nog eens lef hebben. En ik? Ik ga de uitdaging aan… ik ga naar het verre Erica (Drenthe).